ไหนๆ วันนี้กูก็บังเอิญไปเจอข้อความบนเฟสอิจิน
มันเลยดราม่าขึ้นในทันใด ขอใช้พื้นที่นี้ ในการระบายหน่อยเน้อ
ช่วงเวลาที่กูอยู่กับพวกมึง บอกตรงๆ ว่า ณ ขณะนั้น กูไม่เคยคิดเลยว่ามันจะกลายเป็นอะไรที่พอมองย้อนกลับไป มันจะมีอะไรๆ หลายอย่างให้กูคิดถึงมันมาก
และกูไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่ามันจะกลายเป็นช่วงเวลาที่กูรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขที่สุด แม้ตอนนี้กูยังผ่านมาไม่ถึงครึ่งชีวิตก็เหอะ
การเป็นเด็ก การเพ้อฝัน เล่นหัวกันไปวันๆ หัวเราะจนแทบจะเป็นลม ปั่นการบ้านหัวฟู งานกลุ่มเกี่ยงกันทำ ทะเลาะกัน สำหรับกู ไม่ว่าจะความทรงจำที่มันดี หรือ โคตรแย่ แต่กูรู้สึกว่าโชคดีจริงๆเลยว่ะ ที่ได้มารู้จักกับพวกมึง
กูนึกถึงวันพวกนั้นทีไร มันก็มีแต่สีสันอ่ะ เสียดายเนอะ ที่เราไม่มีใครย้อนเวลาได้
เวลานั้น มันสั้นเกินไปจริงๆ สำหรับกู เฮ้ออ
ทำไมตอนวันปัจฉิม ยังไม่รู้สึกดราม่า เท่ากับวันที่มารำลึกความหลังแบบนี้วะ
ป.ล. นกฮูกนะจ๊ะนะ
